გიორგი თარგამაძის ედიტორიალი: თავისუფლების მხარეს

დღეს უკრაინა დამოუკიდებლობის დღეს აღნიშნავს.

ქვეყანა, რომელიც უკვე არა ოთხი, არამედ თორმეტი წელია საკუთარ დამოუკიდებლობას ყოველდღიური წინააღმდეგობით იცავს.

ამიტომ 24 აგვისტო უკრაინისთვის მხოლოდ სახელმწიფოებრივი თარიღი აღარ არის. ეს არის პასუხი კითხვაზე: რას ნიშნავს დამოუკიდებლობა მაშინ, როდესაც შენს არსებობას იმპერია არ აღიარებს; როდესაც შენგან არა ტერიტორიას, არამედ ნებას ითხოვენ; როდესაც გეუბნებიან, რომ შეგიძლია იარსებო, ოღონდ არა საკუთარი არჩევანით.

უკრაინელთა პასუხი მკაფიოა: ასეთი არსებობა თავისუფლება არ არის.

ტიმოთი სნაიდერი თავის წიგნში "რა არის თავისუფლება" წერს, რომ თავისუფლება მხოლოდ ბოროტების არარსებობა არ არის - ის სიკეთის არსებობაა.

ეს მნიშვნელოვანი განსხვავებაა.

ხშირად თავისუფლება მხოლოდ შეზღუდვისგან გათავისუფლება გვგონია: რომ არავინ დაგვაპატიმროს, არავინ აგვიკრძალოს ლაპარაკი, არავინ შემოიჭრას ჩვენს ქვეყანაში. მაგრამ თავისუფლება მხოლოდ ის არ არის, რაც არ უნდა ხდებოდეს.

თავისუფლებაა შესაძლებლობა, თავად განსაზღვრო, ვინ ხარ, რა გწამს, ვისთან გსურს ცხოვრება და როგორი მომავლის შექმნას აპირებ.

ის ერთ-ერთი სიკეთე კი არ არის სხვა სიკეთეთა შორის - ის პირობაა, რომლის გარეშეც ვერც ღირსება იარსებებს, ვერც სამართლიანობა, ვერც პასუხისმგებლობა და ვერც ნამდვილი მშვიდობა.

ეს მართებულია ადამიანისთვის და მართებულია ერისთვისაც.

ერიც არჩევანით ყალიბდება. იმ გადაწყვეტილებებით, რომლებსაც ისტორიის რთულ მომენტებში იღებს. იმით, თუ რას თმობს და რის დათმობაზე ამბობს უარს. ვის მხარეს დგება მაშინ, როდესაც ნეიტრალიტეტად შეფუთული კაპიტულაცია თითქოს ყველაზე უსაფრთხო გამოსავლად გამოიყურება.

უკრაინელი ერი დღეს სწორედ ამ არჩევანით მტკიცდება. თავისუფლება მისთვის აღარ არის კონსტიტუციაში ჩაწერილი სიტყვა - ის ყოველდღიური მოქმედებაა: ფრონტზე, დაბომბილ ქალაქში, საავადმყოფოში, სკოლაში, თავშესაფარში. ყველგან, სადაც ადამიანი ცხოვრებას განაგრძობს იმ რწმენით, რომ მისი მომავალი ბარბაროსთა ურდომ არ უნდა განსაზღვროს.

ამ ბრძოლაში უკრაინელების გვერდით ქართველი მებრძოლებიც დგანან. ისინი უკრაინაში მხოლოდ სხვა ქვეყნის დასახმარებლად არ წასულან. კარგად იცოდნენ, რომ იმავე ძალას ებრძოდნენ, რომელმაც საქართველოსთვის თავისუფალი არჩევანის წართმევა არაერთხელ სცადა. იცოდნენ, რომ უკრაინის ფრონტი გეოგრაფიულად შეიძლება შორს იყოს, მაგრამ ისტორიულად საქართველოს საზღვარზეც გადის.

ამ ადამიანებმა დაამტკიცეს, რომ ქართველი ერის არჩევანს მხოლოდ ხელისუფლების განცხადებები ვერ განსაზღვრავს. ერის ნებას ხშირად ყველაზე მკაფიოდ ისინი გამოხატავენ, ვინც საკუთარი პასუხისმგებლობით დგება თავისუფლების მხარეს - ზოგჯერ საკუთარი სიცოცხლის ფასადაც.

მათი ღვაწლის პატივისცემა მხოლოდ მადლობის თქმა არ არის. ეს იმის გააზრებაცაა, რომ უკრაინის გამარჯვება საქართველოსთვის უცხო ქვეყნის წარმატება ვერ იქნება.

იმპერიის დამარცხება ყველგან აფართოებს თავისუფლების სივრცეს, ხოლო მისი დაუსჯელობა ყველგან ამცირებს მას.

ამიტომ უკრაინის დამოუკიდებლობის დღე ქართული თარიღიც არის - არა კალენდრით, არამედ მნიშვნელობით.

ჩვენი ერების ისტორია გვასწავლის, რომ დამოუკიდებლობა ერთხელ მოპოვებული და სამუდამოდ შენახული მდგომარეობა არ არის. მას დაცვა სჭირდება - ზოგჯერ იარაღით, ყოველთვის კი არჩევანით, სიმართლითა და პასუხისმგებლობით.

ქვეყანა შეიძლება დროებით დასუსტდეს, ტერიტორია დაკარგოს, მძიმე შეცდომებიც დაუშვას. მაგრამ ვიდრე ერი საკუთარ მომავალზე არჩევანის უფლებას არ თმობს, მისი თავისუფლება დამარცხებული არ არის.

უკრაინა დღეს სწორედ ამას გვახსენებს: თავისუფლება არ არის სიცარიელე, რომელიც იმპერიის წასვლის შემდეგ რჩება. თავისუფლებაა არსებობა - საკუთარი სახელით, საკუთარი ღირსებითა და საკუთარი მომავლით.

და ქართველი მებრძოლები, რომლებიც უკრაინელების გვერდით ამ უფლებას იცავენ, მხოლოდ უკრაინის მიწისთვის არ იბრძვიან. ისინი საქართველოს უფლებასაც იცავენ - იყოს არა სხვისი ნების ობიექტი, არამედ საკუთარი მომავლის შემოქმედი.

მივულოცოთ უკრაინას და უკრაინელებს დამოუკიდებლობის დღე.

დიდება მათ, ვინც თავისუფლებას სიცოცხლით იცავს.

მშვიდობა - თავისუფალ უკრაინას, თავისუფალ საქართველოსა და ყველა ერს, რომელმაც არჩევანის უფლება შიშზე ძვირფასად მიიჩნია.